ประสบการณ์แรกกับฟันคุด

เรื่องของเรื่องคือเราปวดฟันคุดมาได้พักใหญ่แล้ว แถมตอนแรกไม่รู้อีกว่ามันคือปวดฟันคุด คิดว่าปวดราก เพราะว่าฟันซี่สุดท้าย (ฟันคุดที่โผล่ขึ้นมาแล้วแต่ยังมีเหงือกคุมอยู่นิดหน่อย) มีร่องรอยการผุดำเยอะมาก (มาก!) เราก็เลยไปหาหมอฟัน ไปให้ตรวจพร้อม X-Ray ฟัน หมอเขาก็บอกว่าที่เรากำลังปวดอยู่คือฟันคุดต่างหาก แต่หมอบอกว่าของเรายังโชคดี เป็นเคสง่าย ผ่าเหงือกออกนิดเดียวเท่านั้น เผลอๆถ้าโชคดีกว่านั้นอาจแค่ถอนก็สามารถเอาฟันคุดออกได้ แต่ยังผ่าตอนนี้ไม่ได้ เพราะต้องกินยารอจังหวะให้มันหายปวดก่อน โอเค… เป็นอันว่าต้องกิน Ibuprofen ติดต่อกันอยู่ประมาณครึ่งเดือนถึงจะหาย แม่ก็เลยแนะนำให้มาผ่าฟันคุดตอนช่วงกลับบ้านต่างจังหวัดเลยละกัน ซึ่งวันนั้นก็คือเมื่อวาน (10 เม.ย.) ก่อนเข้าห้องเพื่อขึ้นเขียงนี่เราตั้งมั่นไว้เลยว่า แม่ง… เสร็จแล้วจะกลับไปเขียนบล็อก เก็บไว้อ่านว่านี่คือวันแห่งการถอนฟันคุดครั้งแรกของฉัน!! พอดีหมอคนเนี้ย เป็นหมอที่ทำฟันให้เราตั้งแต่เรายังอยู่ประถม เขาก็รู้อ่ะนะว่าเราค่อนข้างหวาดเสียวกับอะไรแบบนี้ (เรียกง่ายๆว่า กลัว ก็ได้วะ) เขาก็เริ่มชวนเราคุยละ เพื่อทำให้เรารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง (จริงๆก็ไม่ได้ผ่อนคลายอะไรขึ้นมา ฮือ) พอเขาเช็คฟัน เขาก็เริ่มอธิบาย หมอ: เหย นี่โชคดีนะเนี่ย หมอว่าแค่ถอนก็เวิร์คแล้วนะ เรา: จริงเหรอคะ!! (ตกใจที่ตัวเองมีโชคกับเขาด้วยวุ้ย คือเพิ่งซวยมาหลายเรื่องติดกันช่วงนี้) หมอ: ใช่ เรามาเริ่มจากง่ายไปยากนะ จะถอนให้ก่อน ไม่ได้ก็คงต้องผ่าเหงือกให้เปิดนิดนึง…